AKP’nin yolculuğunun son virajları, çürümenin ve mütemmim cüzü olan nefret-hiddet seferberliğinin süfli örnekleriyle dolup taşıyor artık.
Hikmet-hükümet-hükmet derken… “Tahakküm-et” sisteminden enerji almaya çalışan bir ampul yanıp sönüyor işte!

Nostalji öyle tuhaf bir şey ki…
Beraber yürüyorsun bu yollarda…
Beraber ıslanıyorsun yağan yağmurda…
Beraber yuvarlanıyorsun karda, çamurda…
Ama partiyi birlikte kurduğun dostlar içinden silinmiş…
Partine bin laf etmiş Kurtulmuşlar, Soylular içine sindirilmiş!

Öyle tuhaf bir şey ki nostalji…
Kimi göremesen, “yolsuzluk” görüyorsun…
Kimi görsen, “yolsuzluk” görüyorsun!

Tam “devşirme” kültü ve kültürü.
Yoksul halktan oy isterken zenginlerin aşkına mazhar olma…
Bir lokma bir hırka derken zenginliğe aşık olma…
Bir isyan partisiyken yola çıktığın nicesini çöpe atıp tabandan değil, tepeden inme, diz çökmüş devşirmelerden yeniçeri ordusu kurma!

YAZININ TAMAMINI OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ

The post Umur Talu Yazdı: Parti Kurucularından İktidar Korucularına! appeared first on Özgür Platform.

Halil Köken

Devletin kuruluşu Türkmenler üzerine kuruluydu. Tımarlı Sipahiler ve akıncılar Türk’tü. Yeniçeriler Kanuni döneminde bile 12.000 kişiyi geçmiyordu. Zaferi kazananlar tımarlı sipahilerdi. Savaş öncesi ordunun emniyetini sağlayan, askeri başarının olmazsa olmazı olan, savaşlarda düşmana öldürücü darbeyi vuran, savaş sonrası geri dönmeyip güvenliği sağlayıp ordunun güvenle geriye çekilmesini sağlayan günümüzün komandoları olarak isimlendirebileceğimiz akıncılar tamamen Türk’tü.

Bunun yanında Bugün deniz komandoları diyebileceğimiz garp ocakları, korsanlar tamamen Türk’tü. Fakat bunlardan 2 tanesi Barbaros Hayrettin Paşa ve Kılıç Ali Paşa ismiyle maruf Uluç Ali Reis dışında Garp ocaklarından kimse bugün kabine diyeceğimiz Divan-ı Hümayun’a giremiyordu.

İzmir’de Cezayir hanında binlerce çevre il, ilçe ve köylerden toplanan genç garp ocaklarına sevk edilir ve böylece işsizliğin önüne biraz geçirilirdi.

Dolayısıyla garp ocakları Türk nüfusa dayanıyordu. Ama savaş meydanlarında ölen Türk işgal altında 2. Sınıf vatandaş gibi devlette belli rütbenin üzerine çıkamıyordu. Devleti yönetenlere göre Türk “edrak-ı bi idrakti” yani idraksiz birisiydi.

Devlet 2 durumda Türkler’i hatırlıyordu. Birincisi savaş zamanı asker lazım olduğunda, diğeri de para lazım olduğunda. 1. İbrahim zamanında o yılın vergileri peşin olarak ödendiği gibi gelecek yılın vergileri de peşin olarak toplayıp hazineye toplanıyordu.  Tarihte örneği çok olan bütün beceriksiz yöneticilerin yaptığı gibi vergilere zam yapılıyor ve peşin toplama yoluna gidiyordu. Üstelik bu dönem Tarihçi Prof. Dr. Mustafa Akdağ’ın tabiriyle dirlik ve düzenlik kazgası olarak adlandırdığı Celali Ayaklanmaları bütün ateşiyle Anadolu’yu yaktığı bir dönem yaşanıyordu.  İstatistikler bize göstermiştir ki, “Muhteşem Süleyman” dönemi halk için o kadar da muhteşem geçmemiş ve tarım ürünleri %75 oranında düşüyordu. Merak edenler Mübahat Kütükoğlu’nun 16. Asırda Tavas ismine bakabilirler.

Gelişen savaş teknolojisi ateşli silahları güçlendirdiği dönemde bile Yeniçeriler testiye ok atarak, keçeye kılıç çekerek eğitim yaptığına inanıyordu. Bu ordu girdiği her savaşta averaj takımı haline geliyordu tıpkı Hollanda milli takımı karşısında farklı bir skorla yenilen milli takım gibi.

Bu devşirme taifesi 1596 yılında Yer köprü olayında içinde bulunan para hırsı ile çekilmekte ve takip edilmekte olan orduyu Yer köprüyü geçerken, köprüden geçen her askerden haraç aldığı için takip kuvvetleri yetişip köprüyü top ateşiyle yıktıktan sonra ordunun en gerisinde bulunan akıncılar köprüyü geçemeyip nehrin öte yakasında kalan akıncıları yok etmişlerdi.

Sadrazam Koca Sinan Paşa’nın bu hareketi sadece para hırsı değil düşman karşısında vurucu güç olan ve üyelerinin tamamı Türk olan akıncılara düşmanlığın bir sonucu idi.

Devam edecek… 

The post Devşirmeler 2 appeared first on Özgür Platform.

Halil Köken

Devşirme sisteminin Osmanlılar ’da başlaması 1363 tarihinde pencik kanununun çıkarılması ile başlar.  Pencik Fars’ça bir tabirdir ve beşte bir demektir. Daha önceki Türk devletlerinin uyguladığı Gulam sisteminin bir devamıdır.

Savaşta elde edilen ganimetlerin 1/5 i İslam hukukuna göre devletin hakkıdır. Buradan hareketle oluşturulmuştur. Kısaca açıklamak gerekirse savaşta elde edilen esirlerin 1/5’i devletin olduğundan dolayı bunları gene düşmanlara karşı kullanma esasına dayanır. Esirlerin 1/5’i devletin olduğu için devlet bunları Gelibolu Acemi oğlanlar ocağına gönderiyor, bu insanlar akli baliğ olana kadar, yani buluğ çağına erinceye kadar Anadolu’da bulunan Müslüman ailelerin yanına gönderilirdi. Buluğ çağına erişen kişiler toplanır ve Yeniçeri ocağına kaydedilirdi.

Bunların buluğ çağına erişinceye kadar Anadolu’ya gönderildiğine göre reşit olmaması gerekir. Bunlarda savaşa katılıp esir düşemeyeceğine göre demek ki elde edilen esirlerin çocukları da esir kabul edilmiştir.

Bunların içinde zeki olanlar Enderun mektebine alınırlar ve burada eğitim görerek devlette yönetici olurlardı. Diğerleri ise istek ve yeteneklerine göre ve ihtiyaca göre sistemin içinde diğer ocaklara dağıtılırdı.

Bunlarda Cebeci ocağı, Bostancı ocağı, Topçu ocağı, Kapı Süvarileri idi. Bunlar 3 ayda bir “ulufe” adı verilen maaş almaktaydılar. Bunların emekli oluncaya kadar evlenmeleri yasaktı. İstanbul’un fethinden sonra Başkent’te ve belli merkezlerde oturmak zorundaydılar.

Enderun mektebini bitirenler ise çeşitli kademelerde görev alırlardı. İlk defa Fatih döneminde Sadrazam Çandarlı Halil Paşa’nın Bizans’tan rüşvet aldığı iddiasıyla idam edilmesiyle boşalan vezirlik ve sadrazamlık görevlerine bu gayri Müslim kökenli insanların geldiğini görüyoruz. Fatih’in atadığı vezirler ’in içinde sadece son sadrazamı Karamanı Mehmet Paşa olduğunu görüyoruz. O da zaten Fatih’in ölümü sırasında çıkan olaylarda öldürülmüştür. Sadece bu olay bile devşirmelerin bütün yönetimi bir örümcek ağı gibi sardığını gösterir. Kimilerine göre bu durum imparatorluk olmanın gereğidir.

Arnavutluk olayında İskender Bey olayı ve Fatih’i en fazla uğraştıran Eflak ve Buğdan prensi Kazıklı Voyvoda’nın Enderun mektebinde okumuş olmaları bize bu sistemin çok da mükemmel işlemediğini gösterir.

Zavallı Türk bir kez daha bir oyunun içine düşürülmüştü. Vergi verdiği ve sınırlarını koruduğu vatan topraklarını yönetmek bir kez daha azınlıklara verilmişti. Selçuklular zamanında Fars’ça öylesine devlete egemen olmuştu ki 1277 yılında bir ferman yayınlayarak bundan sonra Türkçe ’den gayri dil kullanmayı yasaklayan o meşhur fermanını yayınlamıştı. Karamanoğlu Mehmet Bey Moğolları yenerek Konya’ya girmiş, burada vezirliğe yükselmiş ve “Şimdiden gerü hiç kimesne, divanda, dergâhta, bargâhta ve dahi her yerde Türk dilinden özde söz söylemeye.(13 Mayıs 1277) ve bu fermandan kısa bir süre sonra 20 Haziran 1277’de Moğollar tarafından öldürülmüştür. Devam edecek.

The post Devşirmeler-1 appeared first on Özgür Platform.